• कविताः रचना लावती (कुसाङ)

म यो चाहान्न
स्वतन्ता र इज्जतको कुरा गरेर
आफ्नै मुटुमा छुरा हान्नेहरु हो
तल्लो र माथिल्लाे जात भन्दै
जातको निर्धारण गर्नेहरु हो
म यो युगको यस्तो मान्छे हुँ
तर थाहा छैन दुनियाँलाई
बुझ पचाइ रहेछ
तिमीहरु तेही नाममा
नजानीन्दो गरी भत्काइ रहन्छौ ।

म ब्राम्हाणको चुलामा र
मन्दिरमा छिर्न नपाउने ?
मैले छोएको नखाने ?
मेरो घर भित्र दास, विक,
सार्की छिर्न नपाउने ?
बा आमा उनिहरुले
छोएको नखाने ?
वारीपारी बसेर अनि
आर्थिक कारोबार गर्ने
म सधै निस्तब्ध भएर
कलम चलाए
फलाम आफै पिट्नहोस्
लुगा आफै सिलाउनुस्
जुत्ता जप्पल आफै सिलाउनुहोस्
पैसा आफै छाप्नुहोस्
जुनसुकै यात्रामा भान्से
आफै बन्नुहोस्
प्रयोग गर्नुहोस्
जसले यो वाङमय
नियम पालना गर्छ ।

म यो सयौं शोषण दमनको
बिम्नद्रमा हजारौं हजार
कविता, गीत, कथा लेख्छु ।
समाज देशलाई चुनौती दिन्छु
शिक्षित हुन परिवर्तनको
राको झोस्छु ।

दश बर्षे जनयुद्धले अन्त्य
भएको यो जातीय विभेद भन्ने
बाबुराम र प्रचण्ड र
देशको शिरमा बस्ने
सम्माननीय ओलीलाई
खबरदारी गर्छु ।

ए महासयहरु हो
यो धर्म जाती विभेद गर्नेलाई
बलत्कारी चोरी हत्याराहरुलाई
फासी दिने कानुन बनाउ
र लागु गरेर देखाऊ
त्यो दिन म
मेरो मृत्यु उपहार दिन्छु ।

पान्थर, (हालः झापा, दमक)